غزل شمارهٔ ۲۷۷۵

برداشت: تا وقتی که از گریه، چشمانش روشن نشده و محبت بلند آسمانی در دامنش نیفتاده، چیزی از درد و رنجش کاسته نمی‌شود.

برداشت: عقل را می‌توان در درخشش عشق معذور دانست، زیرا وقتی که عشق مانند خورشید می‌تابد، چگونه ممکن است ستاره‌ای سفید بتواند به آن نور درخشان رقابت کند؟

برداشت: عاشق واقعی به روز جزا و حساب فکر نمی‌کند؛ در آن زمان که همه چیز نمایان خواهد شد، نامه عملش پاک و روشن است.

برداشت: از خط زیبای او، صدای خوشی به وجود می‌آید و چهره‌اش مانند آینه‌ای می‌شود که از خاکستر سفید پاک شده است.

برداشت: حفره‌ای که کوهکن با تیشه‌اش در دل کوه ایجاد می‌کند، با خون او رنگین می‌شود، تا دیگر نتواند راه رفتن به سوی قصر محبوبش را هموار کند.

برداشت: صبح با زیبایی و درخشندگی خاصی از سمت گوش تو نمایان می‌شود، گویی که صفای شیر مانند شکر سفید، جلوه‌ای دلنشین به آن بخشیده است.

برداشت: کسی که نسبت به درد و رنج احساسی ندارد، نمی‌تواند خون خود را به مشک تبدیل کند. این موضوع باعث می‌شود که انسان مثل گلی که از اندیشه‌ای نامناسب پژمرده شده، موی سرش نیز سفید شود.

برداشت: زندگی و روزهای ما از افکار و اندیشه‌های ساده و زیبا پر شده است و حالا با تفکرات عمیق و روشن، این روزها را پررنگ‌تر و جذاب‌تر کرده‌ایم.