غزل شمارهٔ ۲۷۷۳

برداشت: هر کس که مانند پرنده افسانه‌ای عنقا از درد و مشکلات بزرگ عبور کند، می‌تواند به راحتی از پس کارهای سخت و سنگین دیگر برآید.

برداشت: به خاطر زیبایی و ظرافت ابروهای او، خود را در برابر او به زمین بینداز و به او احترام بگذار، مانند کسی که در برابر کسی که نمی‌تواند کمان را کشیده و بر آن تسلط داشته باشد، در موقعیت ضعف قرار می‌گیرد.

برداشت: من به شدت در تلاش و زحمت بودم و از عرق و خون خود مایه گذاشتم، تا اینکه ناگهان مانند قربانی به حالت حیرت و بی‌خبری افتادم.

برداشت: لب‌های زیبا و دلنشین او به خاطر ترس از چشم زخم در سایه‌ی غبار پنهان شده و به ویرانی دچار شده است.

برداشت: خاکی که بر سر افتادگان می‌ریزد، آنها را سرفراز می‌کند. چه خوب است که آن شخص به یاد کسی باشد که این صندل را بر پیشانی خود می‌گذارد.

برداشت: در روز قیامت، شب برپا خواهد شد و کسی که از دامن اشک و پشیمانی فاصله گرفت، نامه‌اش پاک نمی‌شود.

برداشت: عشق به گونه‌ای بروز می‌کند که قابل پنهان کردن نیست و هر فردی به نحوی آن را نشان می‌دهد. این احساس نمی‌تواند در خفا باقی بماند.