غزل شمارهٔ ۲۷۷۲

برداشت: یاد زلف او به قدری زیبا و مجذوب‌کننده است که مانند مویی سفید و لطیف بر روی نافه (پوشش نرم گل) قرار گرفته و آن را در خون خود می‌کشد. همچنین، مانند شاخ سنبل که از باغ موکشان بیرون آورده شده، زیبایی و لطافت او نیز از دل گلشن‌ها می‌درخشد.

برداشت: من در بدبختی به مقام و مرتبه بالایی رسیده‌ام و ستارهٔ شوم من بر چهرهٔ آسمان نمایان شده است.

برداشت: چشمانم اشک‌های مرا دید که از شرم، پاهایش را در دامن جیحون غوطه‌ور کرد.

برداشت: نااهلان با سنگ‌های بی‌رحمانه خود، حقیقت را در تمام وجودم پنهان کردند. اما در زمانی که مجنون با عشقش به دامن هامون رسید، من احساس کردم که درستی و شفافیت دوباره در دلم جان می‌گیرد.

برداشت: در دامن صحرا، آشفتگی و زیبایی چشمان آهوان را می‌خواهد که شبیه حال و هوای عاشق مجنون است. این بیان نشان‌دهنده‌ی آرزویی است برای به دست آوردن زیبایی و لطافت عشق.