غزل شمارهٔ ۲۷۷۱

برداشت: در روز روشن مانند لاله، دل را شاد و پر از امید می‌سازد، اما در شب‌های تاریک زندگی، باید از نوشیدنی شیرین و روشنی‌بخش بهره‌ گرفت تا دل را آرام کند.

برداشت: هیچ کس از میان افراد باهوش و زبردست نتوانسته است با آسمان، به وسعت این کمان، ارتباط برقرار کند. فقط آه گرم من توانسته این کار را انجام دهد.

برداشت: در گذشته، من روغن را به راحتی در ریگ می‌ریختم مانند آب، اما اکنون باید روغن را از درون ریگ استخراج کنم.

برداشت: به خاطر قناعت و صرفه‌جویی که داشتم، حالا باید از هر دانه‌ای که به دست می‌آورم، به اندازه صد خرمن نعمت و برکت دریافت کنم.

برداشت: نمی‌توان از سرزنش‌ها در عشق دور شد و نمی‌توان بدون اینکه دچار زخم‌های دردناک شویم از گلستان زیبایی‌ها بهره‌مند شد.

برداشت: خوشا زمانی که از این خرابه، آن خورشید به آسمان برآید و در چشمانم اشتیاقی آتشین برافروزد.

برداشت: در دل تو به سختی هیچ حسی وجود ندارد، وگرنه بارها عشق من مانند آتش از سنگ و آب از آهن تاثیر می‌گرفت و تو را به سوی خود می‌کشید.