غزل شمارهٔ ۲۷۶۸

برداشت: هر کسی که جام می را به احترام محبوبش سر بکشد، گویی آب کوثر را در بهشت جاودان نوشیده است.

برداشت: هر کسی که در جهان سکوت کند، می‌تواند با استفاده از اختیار خود، مانند ماهی‌ها، دریا را تسخیر کند.

برداشت: در این محفل، زن سکوت می‌کند و باده‌ی صاف را در کوزه‌ای که دهانه‌اش بسته است، می‌نوشد.

برداشت: عشق به شدت احساس می‌شود و بلبل ما در فصل خزان با شوق و شور، گل را به عنوان نوشیدنی خود بر می‌دارد.

برداشت: جنون و شوری که در دل انسان ایجاد می‌شود، می‌تواند حتی سخت‌ترین مشکلات را نیز دل‌پذیر و شیرین کند. سنگ، که معمولاً به عنوان چیزی سخت و بی‌احساس شناخته می‌شود، وقتی مانند وزنی سنگین بر سر انسان می‌افتد، به وضوح نمایان می‌کند که چگونه احساسات و دیوانگی می‌توانند بر طاقت و تحمل ما تأثیر بگذارند.

برداشت: زخم خار ناشی از دیدن چهره‌ی زیبا و دلربا خوش‌تر از بی‌پناهی و نداشتن بال و پر است. پرنده‌ی ما، با وجود ناتوانی‌اش، لانه‌اش را بر بالای سر ما ساخته است.

برداشت: روح نگران و مضطرب شخص به خواب رفته تا از آرامش و آسایش بهره‌مند شود، اما این خواب نمی‌تواند او را از خطرات ناشی از زبان و کلمات دیگران حفظ کند.

برداشت: وقتی او مست و سرمست گلابی را سر می‌کشد، مانند این است که ستمگر با بی‌رحمی عشق را نابود می‌کند.

برداشت: با اینکه مرگ صائب غم‌انگیز و ناخوشایند است، اما هر کسی که بار سنگین این مرگ را بر دوش کشید، سبک‌بار و آزاد می‌شود.