غزل شمارهٔ ۲۷۶۷

برداشت: دل چه دردها و تلخی‌های گوناگونی از معشوق خود تحمل کرده است. قطره‌ای از خونش به اندازه دریاهای خون بر سرش ریخته است.

برداشت: در بین عاشقان، من بی‌نصیب و تنها مانده‌ام، و گرنه قمر (قمری) درخت سرو را زیر بال و پر خود می‌برد.

برداشت: زندگی را با دسیسه‌های عالمگیر او بر شکار دلخواه سخت خواهد کرد، دام‌هایی که از ماهیت و ذات او ساخته شده‌اند.

برداشت: کنار آب، حیوانی که خشک شده بود، نگاهی به مرگ انداخت و این تصویر را از زندگی بر روی اسکندر نشان داد.

برداشت: کسی که با لب‌های شیرین خود به سکوت و آرامش می‌رسد، رنگ خاموشی را از خط لب‌های جام نوشیدنی برمی‌دارد.

برداشت: اگرچه شوم‌ساز از ظلم و ستم آتش زبانه زد، اما دود تلخ آن انتقام را از چشمانش بیرون آورد.

برداشت: من به خاطر عشق قدرت مقابله با مرگ را پیدا کردم، و گرنه این همه شمع در این نسیم سرد بر زمین نمی‌افتاد.

برداشت: در اینجا شاعر به سادگی و پاکی راهی که پیموده، اشاره می‌کند و می‌گوید که در دل این صحرای بی‌پایان و پر از دیوانگی، تجربه‌ها و رفتارهای بی‌هدف او، نوشته‌هایی را به جا گذاشته است. به نوعی، آنچه که به عنوان خاطرات و تجربیاتش در این مسیر بر جای مانده، نمایانگر سفر درونی و جستجوهایش است.

برداشت: افراد با تجربه و پخته، زندگی کردن با کسانی که بی‌تجربه و ناتوان هستند برایشان دشوار است، زیرا احساسات و احساسات درونی خود را در زیر ظاهر آرام و خاموش پنهان می‌کنند.

برداشت: وقتی دل از آدم دور می‌شود، از دیدن چشم‌های اشک‌آلود بیزار می‌شوم. چه مقدار می‌توان از دریای بی‌مقدار غم و تلخی برداشت کرد؟

برداشت: کسی که عشق واقعی را تجربه کند، دیگر برتری‌ها و توانایی‌های خود را فراموش می‌کند و همه چیز را به عشق و احساساتش می‌سپارد.

برداشت: هر کسی که به قناعت و رضایت از آنچه دارد برسد، می‌تواند آبرو و منزلت خود را حفظ کند. او به مانند کسی است که از منبعی فرخنده و پاک بهره‌مند شده است.