غزل شمارهٔ ۲۷۶۳

برداشت: برای آرامش و زیبایی، گاهی باید از زلف‌های آن شخص خودسر فاصله گرفت و از زیبایی و آسیب‌های عشق در امان ماند؛ همچنین باید توجه داشت که همان‌طور که غزال از دام می‌گریزد، انسان نیز باید از خطرها دوری کند.

برداشت: نوشیدنی که با زیبایی جوانان همراه است، در بهار طعمی تازه و دلپذیر به خود می‌گیرد، بنابراین باید از شراب خوشگوار لذت برد.

برداشت: تو که خود را مانند شیشه با وقار نشان می‌دهی، ای زاهد! تا زمانی که از این مشکلات و تنش‌ها رها شوی، باید از شراب نوشید.

برداشت: روز روشنی بود که نیازی به شمع و چراغ نداشت. در هنگام شام باید شراب روشنی نوشید.

برداشت: شخص می‌تواند تلخی شراب را با شیرینی لبانی که شکرین و خوش‌بو هستند، تحمل کند. در واقع، برای تحمل سختی‌ها و تلخی‌های زندگی، باید از زیبایی‌ها و لذت‌ها استفاده کرد.

برداشت: در روزهای بهاری، نگهبان شراب ما را از نوشیدن بازداشت و برای این کار باید به مرغی که در زمان نامناسبی آواز می‌خواند، انتقام بگیریم.

برداشت: پیش از این، از بوسه‌های او خوشحال و شاکر بودم، اما حالا باید از نامه و پیغام‌هایش برایم دلخوشی بیاورم.

برداشت: برای اینکه دل از خواب غفلت بیدار شود، باید تلخی عشق را همچون طعم تلخ بادام چشید.