غزل شمارهٔ ۲۷۶۱

برداشت: زمانی که شراب در حال فوران و جوشیدن است، باید آن را میل کرد و حلقه‌ای از این جام در گوش قرار داد تا هوشیاری و آگاهی به دست آید.

برداشت: باغ پر از درختان نازک و لطیف است که با زیبایی خاصی وزین شده‌اند و باید مانند ابر آن را در آغوش بگیریم و از آن لذت ببریم.

برداشت: در لب ساکت و بی‌صدا، بستر گفتگو و حرف‌های فراوانی وجود دارد. مانند اینکه پنبه‌ای که در ظرف شیشه‌ای می‌گذارد، باید از گوش خارج شود تا به زیبایی و طراوت وجودش افزوده گردد.

برداشت: مشروب خوش‌رنگ را باید با ساقیانی که زیبا و خوشبو هستند، بر روی گل‌های پرشبنمی که در شب درخشان‌اند، نوشید.

برداشت: هر کس که دلش گرفته است، لزوماً از حقیقت عرفان آگاه نیست. برای فهمیدن مفهوم عشق، باید از دل پرشور سخن گفت.

برداشت: افراد باهوش و زیرک، شراب خمار را با دقت در جام می‌ریزند، اما برای نوشیدن شراب باید با کسانی که هوشیاری خود را از دست داده‌اند، تعامل کرد.

برداشت: رازهای پنهان و اسرار نهفته در دل میخانه را باید با سکوت و آرامش از جام شراب دریافت کرد.

برداشت: مدتی بر سر سجاده عبادت و تقوا بودی، حالا چند روزی هم باید بار دنیا را بر دوش بکشی.

برداشت: این بیت به این معناست که حرف‌های تلخ و ناگوار می‌تواند شیرینی و خوشی بسیاری از دل‌ها را از بین ببرد؛ مثل اینکه برای لذت بردن از یک نوشیدنی خوشمزه، باید تلخی آن را تحمل کرد. در واقع، گاهی برای رسیدن به لذت و خوشی، باید با سختی‌ها و تلخی‌ها مواجه شد.

برداشت: وقتی مهمانی پرهیجان و شاداب باشد، نیازی به نوازنده نیست و نوشیدن شراب باید با صدای شاداب و دلنشین انجام شود.

برداشت: با کلام نمی‌توان احساسات عاشقانه را به درستی بیان کرد، در این صورت باید به گوش سپرد و به نغمه‌ها و آوای عشق گوش فرا داد.