غزل شمارهٔ ۲۷۵۸

برداشت: باید می بر روی گل‌های زیبای لاله ریخت و نوشیدنی رنگین را در باغ گل‌ها باید به یاد یار تناول کرد.

برداشت: عالم مانند آبی است که به واسطه نسیمی به هم می‌خورد و در این شادی و سرمستی، انسان باید با هوشیاری نفس بکشید.

برداشت: اگر در صبح نتوانی بر اثر مستی از جای خود برخیزید، باید با اندوه و افسوس، آهی از دل برآورید.

برداشت: سینه انسان همچون دریا است که نمی‌تواند بارها و بارها نفس بکشد. باید یک بار به عمق این دریا نفوذ کرد و از رحمت‌های آن بهره‌مند شد.

برداشت: باید شیشه‌ای که نماد احترام و ارزش است را بر روی جایی محفوظ قرار داد و سپس از آن نوشیدنی را پر کرد و نوشید.

برداشت: باید جام را از دست ساقیان گرفت و آن را همچون خورشید درخشان دانست، و مانند صبح که به آرامی آغاز می‌شود، باید تاجی بر سر نهاد.

برداشت: برای آنکه خورشید به رنگ چهره او درآید، باید از افق شرقی سرخی زیادی را به دوش کشید.

برداشت: هرچند که سال‌هاست از دل فراموشی یاد ما رفته است، اما برای یادآوری او، باید جرعه‌ای از شراب نوشید.

برداشت: نوشیدن شراب های آسمانی حال و هوای خاصی دارد، باید از جام لاله در کوهستان لذت ببریم.

برداشت: آب از منبع اصلی خود طعم و لذت بیشتری دارد، بنابراین می‌توان باده را در حالتی از سرخوشی و نشئگی در خانه نوشید.