غزل شمارهٔ ۲۷۵۳

برداشت: نقاش در حال مستی، آن چشم جادویی را نقاشی کرد و به حدی تحت تأثیر قرار گرفت که دیگر نتوانست تحمل کند و از زیبایی طاق ابرو کشیده شده نیز شگفت‌زده شد.

برداشت: قلمی که از آن آب نشاط و شادابی می‌چکد، مانند موی آتشین دیده می‌شود، که جلوه‌گر آن گل روی زیبا شده است.

برداشت: قلم مو مانند زنجیری در دستان شخصی گره خورد و تصویری زیبا خلق کرد، که زلف‌های معشوق او را به زیبایی جلوه داد.

برداشت: سرو دیگر از احساس شرمندگی سرش را بلند نکرد تا آن هنرمند، قامت دلنشین او را بر روی کاغذ نقاشی کند.

برداشت: عمر او مانند رشته‌ای به آب حیات متصل شد، همان‌طور که موی زیبایی که آن سنگ قیمتی و گوهر گوینده را به خود کشیده است.

برداشت: کسی که در برابر زیبایی و شوخی چهره محبوبش قرار می‌گیرد، مجذوب و حیران می‌شود و حتی اگر بتواند به راحتی و بدون زحمت به شکار آهو برود، باز هم در آن لحظه حس می‌کند که توانایی دست و پا زدن را ندارد.

برداشت: اگر حیرتی شبیه به حیرت آیینه به وجود آید، می‌توان به راحتی چهره او را ترسیم کرد.