غزل شمارهٔ ۲۷۵۲

برداشت: زمانی که مجنون به دامن صحرا پا گذاشت، زیبایی و جذابیت چشمان غزل‌ها در دل صحرای وسیع به او نشان داده شد.

برداشت: از کنار انسان‌های دردمند و نیازمند بگذر، زیرا کسی که در آستانه فقر قرار داشت، اکنون می‌تواند با صدایی قوی بر در دل‌ها بکوبد.

برداشت: برای غلبه بر ناتوانی و شکست، باید از شیوه‌های ناتوانی دست کشید. هر کسی که در شرایط نابینایی به تکیه‌گاه‌ها و وسایل غیرمفید اعتماد کند، در واقع خود را از دید و آگاهی محروم می‌کند.

برداشت: ابر ما بر آب گوهر می‌افشاند یعنی باران، مانند جواهراتی بر روی آب می‌بارد؛ اما با این حال، چرا بر روی دریا پرده‌ای از تلخی کشیده شده است؟ این نشان‌دهنده‌ی تضاد بین زیبایی قطرات باران و غم و تلخی موجود در دریا است.

برداشت: خاتم به خاطر عشق تو جانش را از دست می‌دهد. تا کی ای زیبای دوست، باید به خاطر تو در سختی و در رنج باشم؟

برداشت: اگر باغبان از باغ دست بکشد و به پرورش گیاهان ادامه ندهد، گیاهان چطور رشد خواهند کرد؟ وقتی او به پرورش دادن درختان و گل‌ها ادامه ندهد، آنها هم مانند سروی که از زمین زودتر بالا کشیده شده، بی‌آب و بی‌حیا خواهند شد.

برداشت: تیشه من به قدری بر روی سنگ سخت کشیده شده که حالا به اندازه فولاد محکم شده است.

برداشت: کسی که غیرت دارد، با عفو و گذشت از دیگران به مراتب بهتر است از اینکه به انتقام و کوتاه بینی رو بیاورد. دشمن، به خاطر این تنگ‌نظری و کوتاه بینی، از ما انتقام می‌گیرد.

برداشت: از زمین و مادیات توقع آرامش و راحتی نداشته باش، زیرا سرنوشت و تقدیر مانند پرواز یک پرنده بزرگ، دست ما را در رسیدن به آنچه می‌خواهیم، محدود کرده است.