غزل شمارهٔ ۲۷۵۰

برداشت: دل در مکانی آرام و امن، به سادگی به حالت حیرت و شگفتی نرسید. جان این شکار بی‌دفاع، به خاطر حیرت و شگفتی‌اش به مرحله‌ای از سرگشتگی و عجیب‌بودن رسید.

برداشت: عشق پاداشی دارد که نتیجه آن تسلیم است. اگر کسی مانند اسماعیل تسلیم شود و قربانی‌ای برای عشق بدهد، به آن پاداش خواهد رسید.

برداشت: زمانی که لحظه آزادی فرا می‌رسد، خواب همچون کلیدی قفل می‌شود، اما در پایان، ماهی از سرزمین کنعان به کمک می‌آید.

برداشت: قد و قامت مرکبِ چوگان، نماد راهی است که به سوی فنا می‌برد؛ بنابراین، عذر و بهانه را کنار بگذار و به پیش برو، زیرا زمانی که اسب چوگان به مقصد رسید، دیگر نیازی به بهانه نیست.

برداشت: هر کسی که در کنار مادر خود به خاک افتاد، در این دنیا به عذاب‌های جسمانی بیشتری دچار شد.

برداشت: از تعلقات و وابستگی‌ها دور شو، زیرا شبنم این چمن به خاطر پاکی‌اش در آغوش آفتاب قرار گرفت.

برداشت: در سرزمین قناعت، زندگی‌های ساده و بی‌ریا به شیرینی می‌ماند، و وقتی که به زندگی مرفه و پر نعمت می‌رسند، همچنان طعم آن سادگی را حفظ می‌کنند و از آن لذت می‌برند.

برداشت: صائب می‌گوید که هیچ مومیایی (محافظت‌شده‌ای) در دنیا وجود ندارد جز این‌که خود را بشکند و به درد و رنج بیفتد. وقتی شما شیشه دل‌تان را می‌شکنید و ساده‌انگارانه زندگی می‌کنید، به ناچار به عوارض و مشکلاتی دچار می‌شوید.