غزل شمارهٔ ۲۷۴۹

برداشت: شراب منصور در جام و کوزه من پدیدار شد، و این سیل خونی که در من بود، به سمت جوی من آرام گرفت.

برداشت: یک عالم از خوشحالی به خاطر رایحه‌ام شادمان شد، به طوری که بوی من بر جنون افراد اثر گذاشت و هر کسی که بوی من را استشمام کرد، به وجد آمد.

برداشت: شیرینی و لطافت احساسات من مانند صدفی است که آب تلخ و شور دریا را به خود جذب کرده و وقتی به جوی من می‌رسد، رنگ و طعمی متفاوت می‌گیرد.

برداشت: تا زمانی که عشق به کمال نرسیده بود، مانند شراب خامی بود که در آسمان‌ها قرار داشت. اما سرانجام این عشق در دل من به بار نشست و به میوه‌ای کامل تبدیل شد.

برداشت: غیرت من به خاطر کمبود روحیه و احساساتم در درون خودم را می‌خورد، هرچند که گفتگویی که دارم از مشرق تا مغرب شنیده می‌شود.

برداشت: آب به خاطر تشنگی زمین مانند آهن‌ربا به سمت خود می‌کشد و این تیغ (خونین یا برنده) به فریاد من می‌رسد.

برداشت: نومیدی مانند غباری بر سر بالین من نشسته بود تا زمانی که راه حلی برای من پیدا شد.

برداشت: دیشب در پاسخ به غم‌های زیاد، سنگینی‌های زندگی را از روی دوش خود برداشتم و وقتی وارد جمع شدم، هر کسی که به نوعی از من چیزی درخواست کرد، به راحتی به او کمک کردم.

برداشت: سالکان را به شوق من بی‌پروا و بی‌خیال کرد، هر کس در جایی که به آن رسید، از گفت‌وگوی من بهره‌مند شد.