غزل شمارهٔ ۲۷۴۸

برداشت: شارش احساس و شگفتی به چشم‌های گریان کمک کرد، و سینه‌ی دردمند که آرام شده بود، به آرامش و نشئه رسید.

برداشت: با رفتن گل، شور و حال ما کمتر شده بود، ولی با رسیدن بهار، خطی از فریاد جنون ما به گوش رسید.

برداشت: از انتقادات و سرزنش‌ها خسته شده و دیوانگی ما هم به پایان رسیده است. اکنون هر سنگی به این ظرف مینا می‌رسد.

برداشت: گفت‌وگو و سخن ما کسانی که در رنج و درد هستند، همانند گنجی برای بهبودی و صحت است و هر کسی که به مشکلات ما متوجه شود، می‌تواند به درمان دردهایش برسد.

برداشت: می‌توان در دنیای شهرت و نام‌آوری به میدان آمد و از آن بهره‌برداری کرد، اما مجنون (عاشق دیوانه) می‌گوید که پیش از ما نیز افرادی به این سرزمین عشق و احساس آمده‌اند.

برداشت: هرچند شبنم از گل‌های خرد شده و پژمرده این باغ است، اما به خاطر زود برخاستن و تلاش، به خورشید پرتو افکن دست یافته است.

برداشت: همه مانند هم نیستند؛ در جایی که فریاد رسی نیست، در کوه قاف، سرانجام ناله و اضطراب پرنده‌ی عجیب (عنقا) به کمک رسید.