غزل شمارهٔ ۲۷۴۷

برداشت: یوسف، که در زندان به سر می‌برد، هیچ‌گاه آسایش را از زندگی ندید و هیچ‌یک از عزیزانمان هم برای ما در خواب چیزی نداشته‌اند.

برداشت: وحشت دیوانگی ما چه ارتباطی با غزال دارد؟ هیچ‌کس در دامن صحرا ما را نمی‌بیند.

برداشت: در این طوفان، دامن حیرت به دست آمد و همچنان که موج‌ها ساحل را می‌پوشانند، آرامش از دریا دور است و کسی آن را نمی‌بیند.

برداشت: دل شفاف و حساس ما مانند شیشه است و در مسیر زندگی، مراقبت از آن ضروری است. در نتیجه، کسانی که به آن بی‌توجهی کنند و به خطر نیندازند، ممکن است دچار مشکلاتی شوند و به ناگهان به سختی‌های بزرگتری مواجه شوند.

برداشت: بیایید زیر سایه عشق، عاشق واقعی را ببینیم که هیچ‌کس کوه قاف را در سایه پرنده‌ای افسانه‌ای ندیده است.

برداشت: معشوقی بی پروا و بی‌خیال، زیر پای خود به خرمن آسمان‌ها نگریسته و آن‌قدر سرشار از بی‌نیازی و ثروت است که حتی آتش جانش را نمی‌بیند.

برداشت: هر کسی که مانند درخت بید به دیوانگی عشق آغشته شد، اگر عشق بر سر او تیغی فرود آورد، هرگز نخواهد توانست به بالا نگاه کند.

برداشت: تیره‌روزی ما باعث شد که صائب نتواند سخن بگوید. در حالی که شمعی روشنی بخش محفل بود، او به مشکلاتش توجهی نکرد.