غزل شمارهٔ ۲۷۴۴

برداشت: چشمان جذاب تو به دلربایی خاصی که دارند، به غمزه و ناز را می آموزند و داستانی عاشقانه و جذاب خلق می‌کنند.

برداشت: اینطور است که کسی که از جدایی خسته و سودا زده شده، چگونه ممکن است که در نگاهش با من آشنایی برقرار کند؟

برداشت: چه کار کنم با دل ناتوان و بی‌طاقتم که این نگاه میگون و ساغر پر از شراب، تحملم را به چالش می‌کشد.

برداشت: باد دستش را در گیر زلف‌های تو کرده و به چوبی تکیه داده است. سرمه‌ای که در چشمانت وجود دارد، خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: سلامتی در دل عاشقان جایی ندارد، چرا که وضعیت روحی و احساسی آنان، مانند شکستن استخوان، بسیار شکننده است و در این حالت، فقط می‌توان به بهبود وضعیت فکر کرد.

برداشت: صائب از زیبایی دستار (گونه‌ای پوشش سر) یاد می‌کند و اشاره می‌کند که بوی گل‌های این باغ نشان‌دهنده عدم وفاداری است. این بیان به نوعی به این واقعیت اشاره دارد که ظاهر زیبا و آرایش جذاب، نمی‌تواند همواره نشانه‌ای از وفاداری و صداقت باشد.