غزل شمارهٔ ۲۷۴۰

برداشت: عارفان به دلیل زیبایی و طراوت خاصی که در عشق و عرفان وجود دارد، از عمق این احساسات جان تازه‌ای می‌گیرند. همچنین، روح‌های پاک و حقیقی با شیوایی و روشنی خاصی که دارند، برای عشق و زیبایی انگیزه‌ای تازه می‌آفرینند.

برداشت: چطور می‌توانم با روحیه‌ای آرام و سبک‌بال، بر دل سنگین و غمگینم غلبه کنم؟ گویی شمعی که در برابر نسیم صبحگاهی قرار دارد، در حال جان دادن است.

برداشت: به دنبال عشق نباش، زیرا این باد آزاد و وسیع، وسعت دل را در دشت بی انتها می‌افزاید.

برداشت: دل وقتی به فکرهای بی‌معنا و بی‌ارزش مشغول شود، به نوعی خود را باخت خواهد داد. مانند حبابی که درون کشتی وجود دارد، این فکرهای پوچ باعث می‌شود که ما در برابر طوفان احساس سبکی کنیم و با مشکلات به راحتی مواجه شویم.

برداشت: چرا سد باید آبروی خود را در برابر دریا از دست بدهد؟ یک قطره آب گدایی می‌کند و ابر در فصل بهار باران می‌بارد.

برداشت: بند کردن یک ناخن بر سنگ بیستون کار آسانی است ولی در مقابل ضربه تیشه من، کوه میدان را پس می‌دهد.