غزل شمارهٔ ۲۷۳۲

برداشت: گوش بده، هر جا نتوانی به درستی صحبت کنی، بهتر است که سکوت کنی و لب بسته نگه‌دار. اگر نتوانی دل کسی را به دست بیاوری، بهتر است که از گفتار بیهوده پرهیز کنی.

برداشت: سر از خاموشی بیرون بیاور و مانند شمعی که در روز نورش آشکار نیست، خودت را فدای چیزی نکن که نمی‌توانی حفظش کنی.

برداشت: اگر نمی‌توانی پروازی کنی، لااقل بال‌های موفقیت را به هم بزن و بی‌تابی خود را نشان بده.

برداشت: به زندگی ساده و بی‌پیرایه رسیده‌ای، اما نمی‌توانی به پیشرفت و بلندی پرواز کنی اگر تحت فشار و مشکلاتی باشی همچون پرنده‌ای که در چنگال عقاب گرفتار است.

برداشت: زیبایی در دل‌های پاک نمایان می‌شود، اما اگر نتوانی آیینه را تزیین کنی، حسرتی خواهد بود.

برداشت: صائب در اینجا می‌گوید که قدرت او کمتر از این نیست که در جایگاه خود عاجز باشد. اگر نتوانی در زمین ساز بزند، به هیچ‌ داده‌ای نیازی نیست.