غزل شمارهٔ ۲۷۲۷

برداشت: یک دل پاک و روشن می‌تواند نگهبان جهان باشد، مانند اینکه عصمت یوسف به عنوان یک حفاظ برای کاروان قرار می‌گیرد.

برداشت: تا زمانی که قطره به خود و وجودش فکر می‌کند، در گرداب فنا و زوال گرفتار است. اما وقتی از خود رهایی یابد و خود را فراموش کند، به دریا و بیکرانی تبدیل می‌شود.

برداشت: زمانی که ظالم به پیری می‌رسد و قدرت و توانش کاهش می‌یابد، مانند گرگی که دندان‌هایش افتاده است، به تدریج به مظلوم تبدیل می‌شود و نیازمند حمایت و مراقبت دیگران می‌گردد. در این وضعیت، او تبدیل به یک نیازمند و آسیب‌پذیر می‌شود که نیاز به راهنمایی و سرپرستی دارد.

برداشت: هر کسی را که می‌بینم که برای محبوبش سر به زیر است، به یاد تیر انداخته شده من، او نیز تبدیل به کمان می‌شود.

برداشت: شبنم باعث می‌شود که گلی که هنوز خیس نشده است، سیراب شود. بوی می (شراب) من را نیز به حالتی سنگین و پر وزن می‌آورد.