غزل شمارهٔ ۲۷۲۵

برداشت: با کمال مسحورکنندگی، آن زلف مشکی به خودی خود به حالت پیچ و تاب درمی‌آید و به تله‌اش می‌کشد، در حالی که چشم‌های شیطنت‌آمیزش به این حالت جادویی دامن می‌زنند.

برداشت: بلبل در این باغ زیبا، از شوخی و بازی، به سراغ گل‌ها می‌رود و با بیدار کردن آرزوهای خوابیده، زیبایی‌های محبوبش را به تصویر می‌کشد.

برداشت: آیا قلم این قدر توانایی داشته که زیبایی را به وضوح توصیف کند؟ آیا وقتی که او پشت پا می‌زند، زیبایی زلف‌هایش نقش و نگاری بر جا می‌گذارد؟

برداشت: کوه بیستون پیوسته یادآور کار سختی است که باعث شده است انسان به آرامش و آسودگی خیال نرسد. از این رو، کارهایی که به نظر خوشایند و شیرین می‌آیند، به سرعت در دل انسان جای می‌گیرند و او را درگیر می‌کنند.

برداشت: در دل روشن کسی اثرات حرف دیگری را حس می‌کند، طوری که چهره زیبا و لطیف او به رنگی جذاب و دلنشین در می‌آید.

برداشت: افرادی که به طور بی‌بهانه و بی‌هدف سخن می‌گویند، خود را به دردسر می‌اندازند. همچنین، مسنترها و پرنده‌های دیگر می‌توانند به عنوان نشانه‌ای برای هدایت و راهنمایی دیگران عمل کنند.

برداشت: دیدن یک خرمن گل در یک آغوش دشوار است، اما ویرانی یک خانه شهری می‌تواند به خانه زین زیبایی ببخشید.

برداشت: در باغی پر از زیبایی، آفتاب پرست با چهره‌ای دلربا و پرتقلید، باعث می‌شود که سیب‌ها از شدت خجالت رنگین شوند و در این شبنم، غریبی و ناآشنایی حس می‌شود.

برداشت: با خدا بگذار تا خودت تصمیم بگیری که دل چه چیزی می‌خواهد، زیرا هر کسی که بخواهد به زور به این آینه نگاه کند و آن را تغییر دهد، خود را در آن می‌بیند و به خودشیفتگی دچار می‌شود.

برداشت: اگر قلم صائب بخواهد چنین سخن بگوید، هر کسی که نفسش در کار ستایش است، به طور طبیعی به تحسین و تمجید می‌پردازد.