غزل شمارهٔ ۲۷۲۰

برداشت: هرچه به زیبایی‌های ظاهری و جذابیت‌ها بیشتر توجه کنیم، از تاثیر آن بر روح و طراوت زندگی‌مان بهره‌مند می‌شویم و این زیبایی‌ها خود را بیشتر نمایان می‌کنند.

برداشت: آتش عشق هرگز نمی‌تواند خاموش شود، حتی اگر اشک‌های بسیار بریزیم. این احساسات عمیق و دردناک از قلب‌های غمگین سرچشمه می‌گیرد و هیچ‌وقت سیراب نمی‌شوند.

برداشت: نمی‌توان معانی عمیق و زیبای دست خط یار را به راحتی فهمید، زیرا زیبایی چهره او خود به تنهایی، مضمون خاصی را به وجود می‌آورد.

برداشت: اگر عشق واقعی در دل نباشد، نمی‌توان به راحتی و با ناز و زندگی دل‌نشین به آن نزدیک شد، چون در این صورت، لیلی که نماد زیبایی و آرامش است، هم مانند آهو به آسانی تسلیم مجنون خواهد شد.

برداشت: زندگی به انسان انرژی و شادابی می‌بخشد و کسی که به خوبی از آن بهره‌مند شود، هرگز به ناامیدی و کسالت دچار نخواهد شد. در حقیقت، خوشی و نعمت‌های زندگی به یادگار، طعم شیرینی در زندگی هر فرد می‌گذارد.

برداشت: انسان‌های آزاد و با اصل و نسب نمی‌توانند تحمل کنند که تحت فشار و نقض انسانی قرار بگیرند. آنها از افرادی که بخیل و مغرض هستند، زیاد قدردانی نمی‌کنند.

برداشت: در میخانه، کسی نمی‌تواند با یادگیری درسی به کمال برسد. هر کس که مانند یک خُم خالی از خود را از تمام غرور و خودخواهی آزاد کند، می‌تواند به مقام بزرگی مانند افلاطون دست یابد.

برداشت: با افزایش دارایی و ثروت، میل و خواسته‌های صیاد بیشتر می‌شود و به همین ترتیب، طمع به مقام و اعتبار نیز بیشتر می‌گردد.

برداشت: از دل زخم‌خورده و پر از غصه نمی‌توان از انصاف شکایت کرد. وقتی دل پر از درد و عاطفه باشد، همچون دریا به رحمت و مهربانی تبدیل می‌شود.