غزل شمارهٔ ۲۷۱۷

برداشت: دل در شب‌های تاریک با روشنایی و زیبایی چیزهای باارزش زنده می‌شود، مثل اینکه چشم کسی که نابینا است، با دیدن این زیبایی‌ها روشن می‌شود.

برداشت: خودت را تغییر بده و با دقت به خودت بپرداز، زیرا که گاهی یک ویرانی و عدم نظم می‌تواند از یک خانه‌ی سالم و نورانی بیشتر جلب توجه کند.

برداشت: خط شبرنگ مانند نشانه‌ای درخشانی است که باعث می‌شود آن دهان شناخته شود. این دهان که شبیه به راهی تنگ پر از شکر است، همچون موری نورانی می‌درخشد و برای ما آشکار می‌شود.

برداشت: آزار دل دیگران باعث نمی‌شود که افراد با خوبی و خوشی به پایان برسند؛ مثل اینکه شعله‌های آتش در آخر، خانه زنبور را روشن می‌کند.

برداشت: دل سنگین و پر از غم را نباید از رحمت خدا ناامید کرد؛ چرا که حتی در تاریکی‌ها، مایه‌هایی از روشنایی و امید وجود دارد.

برداشت: دل ما به خاطر نبودن روشنی و راهنما دلتنگ و غمگین است، اما با دیدن چهره پنهانی و زیبا، حال و هوای ما تغییر می‌کند و روشنایی می‌گیرد.

برداشت: شمعی که از کافور ساخته شده، در کنار مزار صائب فایده‌ای ندارد، زیرا نور عبادت اوست که موجب روشنی قبرش می‌شود.