غزل شمارهٔ ۲۷۱۴

برداشت: زمانی که روح در جسم پرورش یابد، به تدریج جسم بر روح غلبه پیدا می‌کند. همان‌گونه که زمانی که آهن به آب در می‌آید و به شکل لنگر در می‌آید، آهن به آهن در می‌آید.

برداشت: عشق به مانند خورشیدی است که بر روی اجزا دنیا نوری محبت‌آمیز می‌تابد. هرگاه شعله‌ای روشن می‌شود، به مانند روز عید برای پروانه‌هاست.

برداشت: اگر میوهٔ شیرینی در درختان سرو و بید پیدا شود، در این باغ فیروزه‌ای، آسایش و خوشی به دست می‌آید.

برداشت: شکست و ناامیدی می‌توانند روح و دل انسان را تقویت کرده و آنها را به کمال برسانند. افرادی که دارای دل پاک و روشن هستند، از سختی‌ها و مشکلات زندگی، به مانند گل در زیر خاک، به رشد و شکوفایی می‌رسند.

برداشت: ابر بدبختی، مانند دست حمایتی، بر سرم سایه می‌افکند و در عین حال چراغ بخت من را به روشنی می‌آورد.

برداشت: عشق هیجان و شور و شوقی به وجود می‌آورد که انسان را از غفلت و بی‌توجهی دور می‌کند و این احساسات شدید، خواب عمیق و سنگین را به حالتی پرتحرک و پویا تبدیل می‌کند.

برداشت: اگر من خود را خالی کنم و از زاهدان دور شوم، هیچ عجیب نیست که هر کس با شخصی ساده‌دل نشست و برخاست کند، به زودی خود نیز ساده‌دل می‌شود.