غزل شمارهٔ ۲۷۱۲

برداشت: در زمستان، هرچند درختان بدون برگ می‌شوند، اما شادی و نشاط مردم بیشتر می‌گردد.

برداشت: در تاریکی و سیاهی شب، نور صبحگاهی به‌گونه‌ای مانند گوشه‌های روز پدیدار می‌شود که این نور از پس ابرهای سیاه نمایان می‌گردد.

برداشت: روزها به نور و روشنی معروف هستند، اما در شب، وقتی ابرهای سیاه ظاهر می‌شوند، بخشی از نور روز مانند گوشه ابرو پنهان می‌شود و دیگر قابل رؤیت نیست.

برداشت: در روزها هزینه‌ها بیشتر می‌شود و در شب‌ها درآمدها. اما در فصل زمستان، آنچه از عمرمان می‌گذرانیم بیشتر از آن چیزی است که خرج می‌کنیم.

برداشت: مثل گل شب‌بو، در شب، صبح دل‌انگیزتری از نفخ سرد صبحگاهی دارد که دل‌ها را آشفته می‌کند.

برداشت: اگر روز به روشنایی خود دنیا را نشان دهد، زیبایی و ارزش‌هایی که شب با تاریکی و جواهراتش به دل می‌دهد، بیشتر حس می‌شود.

برداشت: هر کسی که در دل زمستان، چهره‌ای گرم و آتشین دارد، برای او زندگی شبیه به گلستان خواهد بود، مانند ابراهیم خلیل که در دل آتش، گلستانی ایجاد کرد.

برداشت: فصل زمستان است و بهار سالکان در پی آن است، زیرا عبور از راه در شب، آسان و بی‌دردسر می‌شود.

برداشت: روزگار، با چشم دیدگان گناهکاران، تاریکی شب را بر روی گناهانشان می‌افکند و باعث می‌شود که اعمال زشت آن‌ها در سایه قرار گیرد.

برداشت: عقل و فکر من در دنیایی پر از خوشی و لذت غوطه‌ور است و از عطر خوش گل شب‌بو، سرمست و شاداب می‌شود. هر کسی که به این حالت مستانه دست می‌یابد، زندگی‌اش پر از شادی و سروری خواهد بود.

برداشت: غنچه‌ای که در خواب است، دل شب‌ها را در خود دارد و باغ دل‌انگیز در دامن این غنچه‌ی خجالتی و خندان به زندگی می‌آید.

برداشت: هر فردی که شب را با نشاط و شادی می‌گذرانید و آن را زنده نگه می‌دارد، عمرش به طرز قابل توجهی افزایش می‌یابد، چه مدت عمرش کم باشد و چه زیاد.

برداشت: در شب، زمین مانند لباس سیاه و زیبا کعبه را به تن می‌کند، اما با طلوع روز، این زیبایی از بین می‌رود و زمین عریان و بدون پوشش می‌شود.

برداشت: هر کسی که با جمال و زیبایی خاصی در وجودش آتش و روشنی دارد، در تاریکی شب‌ها، چشمانش مانند آب حیات می‌شود و روشنایی و زندگی را به او می‌بخشد.

برداشت: صائب از جامش زندگی را به همه می‌نوشاند و در دل شب، هر کسی که اشک می‌ریزد، این احساس را تجربه می‌کند.