غزل شمارهٔ ۲۷۱۰

برداشت: در پایان کار کسانی که به زیبایی‌ها توجه دارند، به نتیجه‌ای خوب خواهند رسید و مانند مجنونی که عاشق است، چشمانشان به زیبایی‌ها می‌نگرد.

برداشت: عشق جهان‌تابی مانند خورشید دارد، اما به خاطر ترس و تنگ‌نظری برخی از افراد، این عشق حتی در کوچکترين چیزها نیز پنهان می‌شود.

برداشت: روز ما روشن و پرنور است، مانند درخششی که از گوشه ابروی ابر سیاه نمایان می‌شود و سپس ناپدید می‌گردد.

برداشت: آرامش و آسایش واقعی در وجود انسان‌های کامل نمی‌تواند در تن خاکی و مادی پیدا شود، چرا که این وجود مادی همچون جواهری است که در حال غلتیدن و تغییر است و نمی‌تواند هویت و آرامش واقعی را به آنها بدهد.

برداشت: هر فردی که از خواسته‌ها و تمایلات شخصی خود چشم‌پوشی کند، دنیای پر از ناراحتی و سختی را به مانند یک باغ زیبا و گلستان خواهد دید.