غزل شمارهٔ ۲۷۰۹

برداشت: اگر خواب بی‌دردان با عطر ریحان درست می‌شود، خواب من هم که آشفته است، با آن خط شبیه ریحان می‌شود.

برداشت: با پیروی و اطاعت، عاقبت آدمی به مقام و جایگاهی بلند می‌رسد. مانند ایاز که با خمیدگی قامت، به افتخاری بزرگ دست پیدا می‌کند و مانند سلیمان به گردن بند و نشان‌های عظمت می‌رسد.

برداشت: وقتی حسن بی‌شرم می‌شود، مراقب باش که دور و بر او نگردی. بوی خون از شمشیری که در حال برهنه شدن است، به مشام می‌رسد.

برداشت: اگر شمع در پوشش فانوس پنهان شود، پرده‌داری می‌کند و پروانه را از سوختن نجات می‌دهد.

برداشت: کشاورز دانه را در زمین حاصلخیز می‌کارد و با امید و آرزو در دل، انتظار می‌کشد تا سرانجام آن دانه به یک گلستان زیبا تبدیل شود.

برداشت: هیچ چیز مانند گرداب نیست که آدم را بگرداند، آسیابی که من دارم وقتی به آب خشک می‌افتد، بی‌فایده می‌شود.

برداشت: سرو از خجالت قامت تو در دود و بخار قمریان، مانند حرف "الف" در ابتدای کلمه "بسم الله" ناپدید می‌شود.

برداشت: از دل بی‌ادعا و بی‌هیاهوی من، آسمان نشانه‌ای از درد و حسرت من را دارد. زمانی که دل به داغ می‌سوزد، به لطف و کرم الهی به آبی و بارش باران بدل می‌شود.