غزل شمارهٔ ۲۷۰۶

برداشت: وجود و هستی در این دنیا، مانع نزدیک شدن به قرب و نزدیکی یزدان می‌شود. در اینجا، یک ذره ممکن است به عنوان مانع تابش نور خورشید در نظر گرفته شود.

برداشت: در دل ما که انسان‌های فروتن و خاکی هستند، عشق به روشنی و کشش وجود دارد. در حالی که در ظرف‌های ساده و بی‌ارزش ما، دانه‌های گیاهان معطر و زیبا مانند ریحان پرورش می‌یابد.

برداشت: اگر عشق واقعی وجود دارد و انسان‌ها در انتخاب عشق خود آزاد هستند، پس چرا زلیخا موجب زندانی شدن یوسف می‌شود؟

برداشت: کوه و دشت از شدت هیجان و جنون ما به تنگ آمدند و در اینجا، بر سفرهٔ ما از نمکدان می‌ریزد.

برداشت: در سرزمین ما، خودخواهی و خودبینی مانع از درک حقیقت است، مانند طوطی‌ای که وقتی آینه‌ای را می‌شکند، به سخن گفتن می‌افتد.

برداشت: هرکس که به حقیقت نابودی و فنا پی ببرد، مانند جرقه‌ای که از آتش دور می‌شود، از ارتباط با چیزهای مادی و دنیوی فاصله می‌گیرد.