غزل شمارهٔ ۲۶۹۹

برداشت: جان بی‌مغزها به سرزمینی تاریک و عمیق می‌رود و کاروانی که در بیابان مرگ در حال حرکت است به ساحل می‌رسد.

برداشت: بدن انسان، در زمانی کوتاه و با کمترین فرصت، می‌تواند به شکلی زیبا و ظریف تبدیل شود؛ همان‌گونه که قطره‌ای ناپاک در نهایت می‌تواند به گل تبدیل شود.

برداشت: هر فردی در زندگی تحت تأثیر قدرت‌های فراسوی خود قرار می‌گیرد و در نهایت، پیوندهای معنوی و عاطفی او شکل می‌گیرد.

برداشت: پوشش پیروزی، دانایی است در این دنیای پر از ترس. در اینجا، شکارچی‌ای که غافل است، در خون فرو می‌رود.

برداشت: به خاطر بدرفتاری مردم، از دست دیگران ناراحت هستم، طوری که مانند امواج دریا که به خاطر فاصله از ساحل دور می‌شوند، از آنها دور افتاده‌ام.

برداشت: دوستی با افرادی که از ما کمتر توانایی دارند، باعث روشن شدن دل ما می‌شود؛ زیرا وقتی موم در کنار هم قرار می‌گیرد، می‌تواند شمعی روشن کند و فضای جمع را روشن‌تر کند.

برداشت: شبنم به خاطر تابش آفتاب از میان رفت. هر کسی که قلبش پاک و صاف باشد، به سرعت به مقصود خود می‌رسد.