غزل شمارهٔ ۲۶۹۸

برداشت: اگر شکر را در جام بریزم، آن قدر شیرین می‌شود که زهر را به زهرکشنده تبدیل می‌کند. و اگر آب بنوشم، دل من آرامش پیدا می‌کند و مشکلاتم حل می‌شود.

برداشت: هر کس که غافل شود، مانند سکندر که به خاطر نوشیدن آب، به سناریوهای زندگی‌اش فکر نمی‌کند و در واقع زندگی‌اش را به یاد نمی‌آورد، دچار پشیمانی می‌شود.

برداشت: مجنون ما قصد دارد لباس کعبه را پاره کند؛ چه زمانی سنگ‌های کودکان دیوانه به عقل خواهند رسید؟

برداشت: زیر هر گل و برگی، صد نیش خار وجود دارد. به آرامی و بی‌دقتی عادت نکن، زیرا این رفتار می‌تواند مشکلاتی را به دنبال داشته باشد.

برداشت: اگر اشکی از دل من بریزد، آنقدر غمگین و پر از حسرت است که تا بلندای مژگانم می‌رسد و در نهایت به مانند مرواریدی از گل در می‌آید.

برداشت: صائب نمی‌تواند جانش را از دست بدهد وقتی که آفتاب تحت تأثیر آه و ناله‌اش قرار می‌گیرد. چه بدبخت است شمعی که در برابر وزش شدید باد قرار می‌گیرد.