غزل شمارهٔ ۲۶۹۶

برداشت: از آن روی خوش، عرقی شبیه یاقوت سرخ می‌زند و وقتی که به زمین می‌افتد، شایستگی این را پیدا می‌کند که دانه‌های گوهر را به خود بگیرد.

برداشت: اگر عشق ما را مثل مجنون به شدت دچار هیجان کند، دشت جنون به مکانی مانند صحرای محشر تبدیل می‌شود.

برداشت: آب نمی‌تواند جایگزین شراب زیبا باشد. آیا کسی که تشنه دیدار است می‌تواند به کوثر قانع باشد؟

برداشت: هر کسی که از سکوت و خاموشی خارج می‌شود، مانند نوری که صبح زود می‌تابد، می‌تواند به راحتی تحت تأثیر و مشکلات دنیای پرهیاهو قرار گیرد.

برداشت: من با روحی آزاد و بدون وابستگی به قدرت، زندگی می‌کنم؛ زیرا این پرندهٔ بزرگ همواره بر سر افرادی که فکر و اندیشه‌ای ندارند، سایه می‌افکند.

برداشت: احساس شرم از تکرار حرف، نشانه‌ای از درک و فهم لازم است. آیا ممکن است که طوطی از تکرار یک حرف، منفعل و ناتوان شود؟

برداشت: زیبایی‌های زندگی همواره در اشکال گوناگون خود را نشان می‌دهند، مثل اینکه چگونه زنگار آب می‌تواند در آینه یا بر روی تیغ جواهر نمایان شود.

برداشت: هرچقدر که من احساسات غم‌انگیز و دردناک را در دل حفظ می‌کنم، آن‌ها همچنان مانند قطرات باران از هم جدا و رها می‌شوند و بیشتر احساسات را به وجود می‌آورند.

برداشت: این بیان می‌گوید که کسی که در زندگی‌اش از نعمت‌های فراوان برخوردار است، به چه نیازی به پوشش و تزیین اضافه دارد؟ چرا کسانی که آزاد و بی‌قید و شرط زندگی می‌کنند باید به چیزهای ظاهری و زینتی مانند تاج و افسر اکتفا کنند؟ این به نوعی به اهمیت و ارزش‌های واقعی در زندگی اشاره دارد و نشان می‌دهد که رضایت واقعی در چیزهای مادی نیست.