غزل شمارهٔ ۲۶۹۴

برداشت: اگر بعد از سال‌ها دوری، دیدار او ممکن شود، شرم و حیا در برابر چشمان من همچون سد سکندر بزرگ و غیرقابل عبور خواهد شد.

برداشت: بدی‌ها و شانس‌های بد در هر مکان و زمانی به کار خود ادامه می‌دهند. نوشته من به نوعی همچون پرده‌ای برای چشمان کبوتر می‌شود.

برداشت: محبت واقعی مانند گنجی ارزشمند است که هر کسی آن را پیدا کند، به بی‌نیازی می‌رسد و در نتیجه، هر یک از موهای بدنش به نشانه‌ی شایستگی و خصوصیت خاص، تبدیل به نشانه‌ای از عشق می‌شود.

برداشت: تنها چیزی که در عشق وجود دارد، تصویر محبوب است و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند توجه انسان را به خود جلب کند. مانند این است که تصویر بیستون بر روی کوه حک شده و به همین راحتی می‌توان به آن چشم دوخت.

برداشت: وقتی چهره‌اش مثل دانه‌ی یاقوت رنگین شود، عرقی که بر بدنش می‌افتد، مانند خاکی است که قابلیت تولید گوهر را دارد.

برداشت: زیبایی و عشق هرگز از یکدیگر جدا نیستند، مگر اینکه نام شعله را ببرند. همچنان که سمندر وقتی پرواز می‌کند، دیگر از خود دور می‌شود.

برداشت: هرکس که با حوادث زندگی تسلیم شود، مانند کسی که به خاطر می‌میرد، از زخم‌ها و سختی‌ها رهایی می‌یابد و می‌تواند از درد و رنجش نجات پیدا کند.

برداشت: بین تو و خورشید تابان فاصله زیادی نیست، فقط کافی است که با چشمان خواب‌آلودت نگاهی بیندازی تا راه را پیدا کنی.

برداشت: اگر امکان‌پذیر باشد، می‌توان در آرامش و در عمق نهنگ، زیر آسمان به خواب راحتی دست یافت.

برداشت: خاکساران به واسطه چرخش آسمان، از همه نعمت‌های موجود بهره‌مند می‌شوند و به همین دلیل، شیشه و ظرف‌های خود را پر از نعمت‌های الهی می‌کنند.

برداشت: صحبت افراد خوش‌سیما و نیکوکار مانند بهار است که آغاز شکوفایی و رونق است. وقتی نسیم صبحگاهی می‌وزد، لباسش از عطر گل‌ها معطر می‌شود.

برداشت: آوردن اندیشه و بیان آن به شکلی دقیق و موزون کار ساده‌ای نیست. باید مدت زمانی سپری شود و تلاش بسیاری انجام شود تا از دل یک موضوع ساده، چیزی باارزش و زیبا تولید شود، مشابه چگونگی ایجاد مروارید در صدف.

برداشت: دوستی و محبت باعث می‌شود که کینه و دشمنی از بین برود. وقتی دل فردی ساده و بی‌آلایش باشد، محبت و زیبایی در چهره‌اش مانند نور در آینه می‌درخشد و حقیقت وجودش را نمایان می‌کند.

برداشت: نسیم محبت به دل ما شوق و شوری می‌بخشد و نگاه گرم باد سرد باعث می‌شود که شعله زنده‌تر شود.

برداشت: اگر کسی به آنچه در زندگی دارد راضی باشد و در دل خود قانع باشد، از نعمت‌های زمین بی‌نصیب نمی‌ماند و روحش ثروتمند خواهد شد. حرص و طمع نمی‌تواند او را از این نعمت‌ها دور کند.

برداشت: ناتوانی‌های ما دلیل ترس و هراس است، همان‌طور که حیوان وحشی وقتی گرفتار می‌شود، سریعاً لاغر و ضعیف می‌گردد.