غزل شمارهٔ ۲۶۹۰

برداشت: کی کسی می‌تواند با ناخن از دل غمگین گره‌ای را باز کند؟ وقتی که دستی از کار افتاده باشد، آن گره خود به خود باز می‌شود.

برداشت: اگر دل انسان باز و گشاده باشد، هر مشکلی که وجود دارد حل خواهد شد. وقتی این گره‌ای که ایجاد شده باز شود، گره‌های دیگری هم باز خواهند شد.

برداشت: گفتگوی عشق با کسانی که ناامید و افسرده‌اند، بی‌ثمر است. چه زمانی می‌توان از دل مردگان و احساسات مرده، رسالت جدیدی پیدا کرد؟

برداشت: عاشقان اگر با اشتیاق و عشق سوزان به سوختن پردازند، معشوقانشان نیز از دل سنگی خود آزاد می شوند.

برداشت: عمر من مانند یک رشته است که به خاطر پیچ و تاب‌ها و فراز و نشیب‌های زندگی در هم گره خورده و فقط زمانی که به آن جبهه پرچین می‌رسد، این گره‌ها باز می‌شود.

برداشت: در دل گشاده، نفس بیهوده‌ای می‌سوزد. نسیم مانند آتش به یاری می‌آید و در پایان این مشکل، راه حلی پیدا می‌شود.

برداشت: وقتی طلای ناب به خاطر زیبایی و جذابیتش خود را نشان می‌دهد، دل هر کسی که به او خیره شود، از هر کجای زندگی خود آزاد و رها می‌شود.

برداشت: هیچ چیزی به اندازه درک و فهم از دل ما ارزشی ندارد و هیچ تحسینی نمی‌تواند جایگزین این درک شود. هر تحسینی که می‌خواهیم بیان کنیم، زمانی معنا پیدا می‌کند که از عمق وجود ما نشأت گرفته باشد.

برداشت: در این باغ زیبا، غنچه‌ای خوابیده است که در خوابش سرچشمه‌های فراوانی از نعمت و زیبایی وجود دارد و از این بین، مشکلات و رازهای بسیاری به آرامی باز می‌شود.