غزل شمارهٔ ۲۶۸۷

برداشت: اگر به این روش، قد یار زیبا کشیده‌تر می‌شود، ناله‌های عاشق دوباره جان می‌گیرد.

برداشت: زمانی که عمر دائم در حال زوال است و عمر موقتی به پایان می‌رسد، مانند این است که قطره‌ای که به دریا ملحق می‌شود، خود را در دریا گم می‌کند و تبدیل به دریا می‌شود.

برداشت: زیبایی و جذابیت عشق همچون آتشی است که در دل می‌سوزد و باعث می‌شود که شمع وجود آدمی روشن شود. زمانی که این شمع روشن می‌شود، پروانه‌های عاشق به دور آن می‌چرخند و جذب محبت و زیبایی می‌شوند.

برداشت: نخل به خاطر زمین پاک و حاصل‌خیزش رشد و شکوفایی دارد، در حالی که دامن مریم و پر و بال مسیحا نیز نمادی از زیبایی و پاکی است که به محیطی پاک و باارزش احتیاج دارد. این جمله به تصویر کشیدن پیوند بین زمین، زندگی و معنویت است.

برداشت: عشق بسیار حساس و تندخوی این زیبایی سرکش، در نهایت موجب انتقام می‌شود و عاقبت، مانند یوسف که در دام زلیخا گرفتار شد، کار به جایی خواهد رسید.

برداشت: انسان‌های بدذات از درون خود را بدون نیاز به نشانه‌های بیرونی نشان می‌دهند؛ مانند دزدی که با تغییر رنگش شناخته می‌شود.

برداشت: سرکشی و طغیانی که از ظاهر خشن و زمخت برمی‌خیزد، باعث می‌شود که حتی یک صد نفس از چیزهای بی‌ارزش و ناچیز به آتش تبدیل شود و این آتش، زیبایی و لطافت خاصی پیدا می‌کند.

برداشت: دل با بینش و بصیرتی که از سفر کسب کرده، در تنهایی و غریبی می‌تواند به بهری از گوهرهای ناشناخته و دانایی دست یابد.

برداشت: صائب با humility و تواضع به مقصود خود می‌رسد، در حالی که طوفان و بی‌قراری فقط بخش زیادی از انرژی و وقت را تلف می‌کند.