غزل شمارهٔ ۲۶۸۲

برداشت: عیوب و نقص‌های افراد پاک و نیکوکار به سرعت بر دیگران آشکار می‌گردد، همان‌طور که در میان شیر خالص، وجود موی رسوا و ناپاک به راحتی نمایان می‌شود.

برداشت: زشت در میان نیکوها بدتر به نظر می‌رسد، همان‌طور که پای طاوس از زیبایی پرهایش رسوا می‌شود.

برداشت: افرادی که به بزرگان علاقه‌مند هستند، همچون ابرهای تیره‌ای که در آسمان ظاهر می‌شوند، بر روی دریا با چهره‌ای غمگین و تلخ، تأثیر می‌گذارند.

برداشت: وقتی دل از غم خالی می‌شود، دیگر به فکر درمان درد گرفتار برنمی‌گردد. مانند گلی که در دلش غم نمی‌خواهد، غنچه‌ای که هنوز باز نشده، نیز نمی‌تواند با غم و اندوه خود را مشغول کند و آرامش داشته باشد.

برداشت: وقتی که فردی در زندگی خود به حریص بودن ادامه می‌دهد و به سن پیری می‌رسد، نگرانی‌ها و غم‌هایش در مورد آینده بیشتر و بیشتر می‌شود.

برداشت: هرکسی که مانند شبنم در این باغ به خود بپردازد و در لحظه‌های خود تجدید قدرت و تازگی کند، به همراه آفتاب درخشانی که جهان را روشن می‌کند، همراه و همسفر خواهد شد.

برداشت: کسی که در کوه‌نوردی مهارت دارد، از سکوت و عدم ادعا به نتیجه می‌رسد. در جایی که عمل و کار واقعی وجود دارد، صحبت و جار و جنجال بیهوده است.

برداشت: نوشیدنی‌های تلخ، به فرصتی خوشایند تبدیل می‌شوند و در نهایت، لذت عشق به سرانجام مطلوب می‌رسد.

برداشت: عشق، با وجود تمام قوانین و دشواری‌هایی که دارد، نمی‌تواند به عقب برگردد. در نهایت، یوسف نیز که مورد توجه و محبت زلیخا قرار گرفته، به او پاسخ می‌دهد و به نوعی به او تعلق خاطر پیدا می‌کند.

برداشت: هر نگاه ما که به تماشای دیگران می‌افکند، مانند تیری زهرآلود در دل سال‌ها فرو می‌رود و آسیب می‌زند.

برداشت: وقتی زمان‌هایی را که برای کارهای درست و معنادار داری، بی‌فایده خرج کنی، مانند این است که طلا را در کنار خود نگه‌داری و اجازه ندهی که به نفع خودت استفاده شود. در نهایت، این زمانِ هدر رفته، صرف مسائل کم‌اهمیت دنیا خواهد شد.

برداشت: به خاطر ترس از جان، در کوچه‌های بیگانگی دست به کار می‌شوم. وقتی کسی که آشناست از دور مرا ببیند، احساس امنیتی پیدا می‌کنم.

برداشت: عشق واقعی به زخم زبان‌ها و حرف‌های بد اهمیت نمی‌دهد و نمی‌گذارد که آتش درونش خاموش شود. حتی از چیزهای بی‌ارزش و کوچک نیز می‌تواند جوانه بزند و به زیبایی تبدیل شود.