غزل شمارهٔ ۲۶۷۸

برداشت: افرادی که به شدت به دنبال ثروت و لذت هستند، هرچه بیشتر به خواسته‌هایشان بپردازند، تشنگی و حرص آن‌ها بیشتر می‌شود. هرگز ممکن نیست که کسی با طمع به ثروت زیاد راضی و سیر شود.

برداشت: عشق خالص و واقعی، زیبایی را به گونه‌ای می‌سازد که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به آن سطح از زیبایی و هماهنگی برسد. همچون سروی که در آغوش گل‌های خوشبو به زیبایی خود می‌افزاید.

برداشت: دل دردمند من از عشق تو به شدت پاره‌پاره شده و مانند عقیقی می‌درخشد. کی چنین لب‌های زیبا و محبوب، دیگر پرده حجب و حیا را کنار می‌زنند؟

برداشت: در لحظه‌ای کوتاه مانند یک گل، می‌توان به راحتی در کنار هر فردی قرار گرفت و از شادابی و خوشحالی ناشی از بی‌خیالی لذت برد.

برداشت: بهار به قدری فراوان و شاداب است که آهوان در آن شاد و سرمست می‌چرخند و این خوشحالی به خاطر جذابیت و زیبایی آن چشم‌هاست که بر دل‌ها تأثیر می‌گذارد و زیبایی‌اش به طرز چشمگیری افزایش می‌یابد.

برداشت: اگر عشق به طور آشکار و بدون حجاب خود را نشان دهد، لذت درد و رنج را به جان انسان می‌اندازد و اگر در مسیر عشق با دشواری‌ها روبرو شود، قلب رهروان را دچار درد و خونریزی می‌کند.

برداشت: افرادی که تنها به زیبایی ظاهری توجه می‌کنند، از عمق و معنا غافلند. در واقع، زیبایی خط و ظاهر می‌تواند باعث ایجاد پرده‌ای شود که مانع درک واقعی محتوا و مفهوم می‌گردد.

برداشت: هر کسی که از کنار چشم‌های لیلی عبور کند، یاد و اثر زخم‌هایی که بر دل لاله آمده است را می‌بیند و به همین دلیل مجنون و دیوانه عشق می‌شود.

برداشت: تا زمانی که عشق به انسان کمک کند و آرزوهایش را برآورده کند، چرا انسان باید به خاطر وجود خود از خودِ واقعی‌اش سپاسگزار باشد؟