غزل شمارهٔ ۲۶۷۶

برداشت: خاک نمی‌تواند مانع بینایی روشن شود، چرا که چیزی که روشن است به مانند چراغی است که بدون روغن نمی‌سوزد.

برداشت: در نهایت، هر چیزی که ممکن است در زندگی خوب و خوش به نظر برسد، ممکن است به عواقب ناخوشایندی منجر شود. هر زینتی و زیبایی، ممکن است به زودی از بین برود و آنچه در ابتدا از نظر زیبایی مهم به نظر می‌رسد، می‌تواند در انتها به وضعیتی ناخوشایند تبدیل شود.

برداشت: هر نسیمی می‌تواند راهنمای او باشد، برای کسی که مانند برگ‌های پاییز آماده‌ی جدایی و رفتن است.

برداشت: چربی و نرمی از ویژگی‌هایی هستند که می‌توانند به یک مقام و جایگاه خاص دست پیدا کنند، به گونه‌ای که با آبی روان و زلال، روغن نیز می‌تواند خود را بیشتر نشان دهد و برجسته شود.

برداشت: نفس سرکش و طغیانی انسان را فریب می‌دهد و او را به دنیای ماديات و ثروت‌های جزئی مشغول می‌کند، به گونه‌ای که در نهایت ارزش وجودیش کاهش می‌یابد و همچون خار و خس بی‌اهمیت می‌شود.

برداشت: آدم‌های عارف و زاهد، وقتی با مشکلات و چالش‌های زندگی روبرو می‌شوند، دل‌شان قوی‌تر می‌شود و مثل یک دریانوردی که در برابر طوفان و بادهای مخالف مقاوم است، توانایی بیشتری پیدا می‌کنند.

برداشت: این شعر به زیبایی می‌گوید که با یاد او و عشق به آن شخص، زندگی انسان روشن و پر از نور می‌شود، مانند نوری که مسیح به همراه دارد. به نوعی، عشق و یاد آن محبوب می‌تواند به زندگی امید و روشنی ببخشد.