غزل شمارهٔ ۲۶۷۵

برداشت: تا زمانی که سخن بگویی، باید محتوا و مفهوم آن چنان شفافی باشد که همانند چهره‌ای که در آینه می‌بینی، نمایان شود. تنها در این صورت است که کلام تا عمق جان نفوذ کرده و تأثیرگذار خواهد بود.

برداشت: دل در غم‌هایش به شدت احساس درد می‌کند، در حالی که دور از نشانه‌های زندگی و نشاط، همچون شراب لاله‌ای که مربوط به مرگ است، قرار دارد. وقتی چراغی بی‌روغن شود، دیگر نوری نخواهد داشت.

برداشت: ای باد صبا، جان انسان به خاطر تغییر لباس، تازه و سرزنده می‌شود. آیا نمی‌خواهی در وقت و زمان خود صرف بوی خوش پیراهن کنی؟

برداشت: ناله و آهی که از دل به میان می‌آید، از شدت درد و رنج است. به شدت نگرانم که این آتش و شور و شوق که در درونم شعله‌ور است، بی‌هیچ راه نفسی و تجلی، خاموش و بی‌پرواز بماند.

برداشت: رنگ سایه‌ی خزان نمی‌تواند مانع از پیشروی و شجاعت دشمن گردد.

برداشت: چشم مجنون به چشمان لیلی صحبت می بخشد و عشق باعث می شود که حتی اگر کسی در کار خود ماهر باشد، زمانی که عشق او را تحت تأثیر قرار می دهد، استعدادش نمایان می‌شود.

برداشت: اگر بینش و درک درستی وجود نداشته باشد، حتی اگر نور خورشید و ماه هم در دسترس باشد، نمی‌توان از آن بهره‌برداری کرد.