غزل شمارهٔ ۲۶۷۲

برداشت: هرگز از محبت و دلتنگی برای معشوق خود نمی‌کاهد، حتی اگر عیب‌جویی‌هایی رخ دهد. کاخ کعبه هم از زیبایی‌های طبیعی محروم نمی‌شود، همچنان که یک خار بی‌اهمیت نمی‌تواند بر ارزش و زیبایی کعبه تأثیر بگذارد.

برداشت: در این شعر اشاره شده است که خنده و شادی از دل‌های انسان‌ها کم نمی‌شود، حتی اگر در زمان‌هایی دل‌ها تنگ و نگران باشند. یعنی خوشی واقعی از دل‌ها نشأت می‌گیرد و تحت تأثیر شرایط بیرونی قرار نمی‌گیرد.

برداشت: عشق حقیقی هیچ نتیجه‌ای جز خود را از دست دادن ندارد؛ هیچ دردی از دل عاشق نمی‌کاهد، حتی اگر از زیبایی‌ها و شادکامی‌های زندگی در گلستان کم شود.

برداشت: گستردگی جهان در حیات و زندگی باعث می‌شود که شرایط زندگی تغییر کند، به‌طوری که شور و هیجان بهار در دشت و صحرا کم می‌شود.

برداشت: تا زمانی که لب‌های زیبای یار آبیاری می‌شود، نیت و آرزو برای رسیدن به آن چشمه جذاب و لطیف که بر روی صورت او قرار دارد، بی‌فایده است.

برداشت: اگر به بلبل (پرنده‌ای که نماد زیبایی و عشق است) نظارت و مراقبت باغبان سپرده شود، ممکن نیست که از گلستان (باغ زیبا) برگی سبز کم شود.

برداشت: خمش باده که آرام و بی‌صداست، به خاطر زیبایی‌های یوسف، هرچه قدر باشد، از چاه و زندانش کاسته نمی‌شود.

برداشت: زیبایی به کمال می‌رسد و در این کمال، سایه زلف‌هایش بر بلندی‌های نور خورشید کمرنگ می‌شود.

برداشت: چشم شور سکندر (اسکندر مقدونی) وقتی که در ظرف خضر (منبع آب حیات) باشد، آیا تشنگی از آب حیات کم می‌شود؟

برداشت: نعمت‌ها و امکانات زیاد باعث می‌شود که انسان طمع بیشتری پیدا کند و کمتر ممکن است که کسی از بوفور نعمت‌ها راضی شود و بخواهد تسلیم شود. به عبارت دیگر، هر چقدر که نعمت‌ها بیشتر باشد، طمع انسان نیز افزایش می‌یابد و ممکن نیست کسی از آن‌ها کم کند.

برداشت: اگرچه هر ماه نو در زمان‌های مختلف به وجود می‌آید، اما ماه کامل هرگز کاهش نمی‌یابد و هیچ نقصی در نور خورشید نمی‌تواند ایجاد شود.

برداشت: لنگر بی‌تابی دریا نمی‌تواند جواهر بیابد، چرا که جنون دیوانه نمی‌تواند سنگ‌های کودکان را کاهش دهد.

برداشت: مشروب نتوانست غم را از دل صائب پاک کند، آیا از دانه‌های یتیمی، طوفان کم خواهد شد؟