غزل شمارهٔ ۲۶۷۱

برداشت: هرگز نمی‌شود که کسی که در تنهایی قرار می‌گیرد، حضورش کمتر شود؛ چرا که در گوشه‌ی عزلت، بهشتی وجود ندارد که مقام او کم شود.

برداشت: رتبه آزادگی از مقام بندگی برتر است. هر کسی که این را درک کرده باشد، می‌بیند که در حالت غرور و خودبزرگ‌بینی‌اش، بی‌اعتباری و کاهش اعتبارش بیشتر می‌شود.

برداشت: کسی که در مسیر زندگی دچار ناامیدی و یأس شده است، قبل از اینکه به هدفش برسد از بین می‌رود. هر ضربه‌ای که قدرت و انرژی‌اش کم باشد، فقط به خاک تبدیل می‌شود.

برداشت: افراد کم‌دانش تأثیر کمتری دارند؛ ارزش هر فرد به میزان شعور و دانش اوست. وقتی که فهم شخص کاهش یابد، اهمیت او هم کمتر می‌شود.

برداشت: هرکس در جستجوی حقیقت و علم باشد، همچون صبح روشنی بخش است. اما نمی‌تواند انتظار داشته باشد که خورشید، که نماد نور و حقیقت است، از گرما و شدت آتش کوره‌ی زندگی او کاسته شود.

برداشت: تنها احساس شدیدی چون جنون می‌تواند انسان را از مشکلات و سختی‌ها رها کند، زیرا هیچ چیز دیگری نمی‌تواند او را به آرامش و ثبات برساند. حتی زخم‌ها و دردهای عمیق دوران کودکی نیز نمی‌توانند از شدت شور و هیجان بچه‌های دیوانه کم کنند.

برداشت: به نور قرضی اعتماد نکن، چرا که اگر به نور مه نزدیک شوی، در واقع نورش کمتر می‌شود.

برداشت: آسمان در اثر کهنسالی آرام نمی‌شود، تا زمانی که کمان حلقه‌ای است، هرگز قدرتش کم نخواهد شد.

برداشت: هر کس که داغ گل لاله‌ای را بر چهره‌اش دارد، نمی‌تواند نور و روشنایی‌اش را از خاک گورش بگیرد.

برداشت: در پیری، توان گفتار و بیان بیشتر و قوی‌تر می‌شود، مانند وقتی که اثرات نشئگی شراب کم می‌شود.