غزل شمارهٔ ۲۶۷۰

برداشت: چه زمانی عشق در دل عاشق از خواسته و longing کم می‌شود؟ ممکن نیست که تشنگی از آب دریا کمتر شود.

برداشت: مجنون هیچ‌گاه یاد و خاطره دشت و بیابان را از یاد نخواهد برد. گرد و غبار اینجا نمی‌تواند دلیلی بر کم شدن خاطرات او از دشت باشد، زیرا این غبار تنها یک نشانه است و ارتباطی به احساساتش ندارد.

برداشت: وقتی که عشق و محبت در دل افراد به آرامش و سکوت برسد، انتظار می‌رود که شدت و هیجان آن کمتر شود، درست مانند این که وقتی ظرفی خمیده باشد، مایعی که در آن قرار دارد، به آرامی و به تدریج تبخیر می‌شود.

برداشت: اگر بخواهیم این بیت را به زبان ساده بیان کنیم، می‌توانیم بگوییم: اشک به عنوان یک تسکین‌دهندهٔ درد عمل می‌کند و ممکن است احساسی درون ما را کاهش دهد، مثل اینکه روغن بادام می‌تواند اثرات منفی را کم کند.

برداشت: از افرادی که دورو و ناپاک هستند، در دنیا چیزی از صداقت و یکرنگی باقی نمانده است. ای کاش از این باغ، گل‌های زیبا و خوش رنگ کم شود.

برداشت: هرچند که سنگ ملامت مانند آتش در دل پنهان می‌شود، اما از دیوانه‌ای که دچار عشق است، هیچ چیز نمی‌تواند کم کند.

برداشت: امکان ندارد که در محیطی نامناسب و ناپخته به کمال و پختگی رسید. چگونه می‌شود که عطر خوش عنبر از جوش و خروش دریا کاسته شود؟

برداشت: نمی‌توان با نفس خود غباری را که بر سینه‌ی آینه نشسته برطرف کرد. عشق، دردی است که حتی تدبیر عیسی هم نمی‌تواند آن را کم کند.

برداشت: آینه را در خواب دیدن کار دشواری است، پس چشمان خیره کجا می‌توانند از لذت تماشا کم شوند؟

برداشت: طولانی شدن آرزوی انسان به خاطر حرص و طمع اتفاق می‌افتد و این حرص هرگز از کسانی که سال‌ها دنیا را تجربه کرده‌اند، کم نمی‌شود.

برداشت: اگر برق آسمانی این باغ را بگذراند، باز هم ممکن نیست که چیزی از زیبایی و خواستنی بودن این گلزار کاسته شود.