غزل شمارهٔ ۲۶۶۷

برداشت: اگر کسی به عواطف و احساسات خود توجه نکند و از آن غافل شود، در واقع مانند کاه بی‌دانه می‌شود و به یک تکه بی‌ارزش تبدیل می‌گردد که نه تنها بی‌فایده است، بلکه ممکن است باعث هدر رفتن انرژی و منابع نیز شود.

برداشت: سالک، که در مسیر خودسازی و معنویت گام برمی‌دارد، باید نگران موانع جسمانی و دنیوی نباشد، زیرا طبیعت و ذات انسان با ارزش‌تر و گرانبهاتر از این موانع است و در نهایت به هدف والاتر خود خواهد رسید.

برداشت: هر کسی که دلش روشن و سرشار از نور باشد، می‌تواند از زیبایی‌های دنیا و بهره‌های هر ذره از آفتاب لذت ببرد.

برداشت: موش نتوانست با جاروب به سوراخ برود، اما آیا خواجه با همه علاقه‌هایش می‌تواند به حقیقت برسد؟

برداشت: در بیابان، دوری از چیزهای ناپسند آسان است، اما وای بر کسی که از یاد خداوند غافل شود.

برداشت: اگر از تغییرات و سرنوشت روزگار باشد، سنگ هم می‌تواند مانند لعل (جواهر ارزشمند) زیبا شود. اما این امکان وجود ندارد که هر شخصی که به جنون دچار می‌شود، دوباره عاقل گردد.

برداشت: هر کسی که آهی می‌کشد، ما دچار آشفتگی می‌شویم؛ مانند بید مجنون که به سمت هر نسیم و وزش هوا خم می‌شود.

برداشت: اگر کسی با انسان تنبلی شوهرت کند، روح او از سنگینی و سختی این ارتباط رنج می‌کشد و به تدریج مثل او تنبل می‌شود.

برداشت: زمین نیازمند باران رحمت است و چین‌های ابرو می‌توانند نشانه‌ای از ناامیدی در دل سائل باشند.

برداشت: آه عمیق و پرحسرتی به قدری اثرگذار است که می‌تواند ساختار آسمان‌ها را دگرگون کند، همان‌طور که وقتی قلمی روی کاغذ خط بزند، آن نوشته بی‌اعتبار می‌شود.

برداشت: مشت خاکی چگونه می‌تواند از سیلاب جلوگیری کند؟ کجا می‌توانیم دیواری یا دربی برای چشمان خود قرار دهیم؟

برداشت: هر کسی که بخواهد از اوج و عظمت خود بهره‌مند شود، باید تلاش کند و مانند آفتاب در حال زوال است. او باید به سمت تعالی و رفعت حرکت کند.

برداشت: اگر ریشهٔ جوهر را به آب تیغ بزنند، آیا می‌تواند صاف و یکدست بماند؟ آسیب‌پذیری و تغییر در آن نشان می‌دهد که هیچ چیزی با تراشیدن و آسیب دائماً از بین نمی‌رود، اما می‌تواند تغییر کند.

برداشت: در یکتایی خداوند هیچ‌کس نمی‌تواند در نماز دچار اشتباه شود و هیچ‌گونه تردیدی در این موضوع وجود ندارد.

برداشت: زمانی که درد و غم قدیمی در دل انسان تازه می‌شود، شمع در زمانی که خاموش می‌شود، بر مجالس سنگینی می‌کند.

برداشت: هر موج دریا مسیر و هدف خاصی دارد و هیچ کدام از آن‌ها نمی‌توانند به راحتی در یک مکان ثابت بمانند. این نشان‌دهنده‌ این است که کسی که در پی شوق و آرزوهایش حرکت می‌کند، به سختی می‌تواند آرام بگیرد و در یک جا ساکن شود.

برداشت: تا زمانی که پیری به سر می‌زند، دیگر نمی‌توان به بدنه‌ی تن پرداخته و تعمیرش کرد، زیرا در این سن، دیوار (بدن) نمی‌تواند مانند قبل درست و محکم باقی بماند.

برداشت: چشم‌های بسته به سبب تعجب، به راستی باز می‌شود. وقتی کار دشوار می‌شود، سر را در برابر سرنوشت تسلیم کن.