غزل شمارهٔ ۲۶۶۳

برداشت: اگر روح انسان به پایش زنجیر شود، همچون سوزنی در دریا خواهد بود و وقتی به کاهی چشم می‌نگرد، گویی بال و پرش را قطع کرده‌اند.

برداشت: جان کامل در بدن مادی نمی‌تواند بماند و مانند گوهری که در صدف محبوس می‌شود، در حبس تن قرار می‌گیرد.

برداشت: آدم‌های بدبخت و ناکام نمی‌توانند بینایی و درک درست از جهان داشته باشند، چرا که دغدغه‌ها و مشکلاتشان مثل غبار بر روی آینه‌ای که باید روشنی را نشان دهد، نشسته و مانع دیدن حقیقت می‌شود.

برداشت: هر کسی که مانند شبنم، چشمانش خواب آلود نیست، از خواب غفلت و بی خبری درباره خورشید چه زمانی می‌تواند از نرمی بستر استفاده کند؟

برداشت: سیاهی و تیرگی نشان‌دهندهٔ ناپاکی و انحراف در مسیر من است، همان‌طور که تیرگی آیینه نمی‌تواند نشان‌دهندهٔ حقیقت باشد. تنها روشنایی و هدایت می‌تواند من را به مقصد واقعی‌ام برساند.

برداشت: اگر دستش را از جمع‌آوری خاک و گرد و غبار بردارد، آن وقت یک نقطه خواهد شد و در نتیجه، رفتار او به مانند یک دفتر مرتب و منظم خواهد بود.

برداشت: در دل عارف، جایی برای جدل و بحث وجود ندارد، زیرا او مانند موم است که به راحتی نقشی را می‌پذیرد و به سادگی به زیبایی و عطر می‌رسد.

برداشت: دل انسان مانند بینی که برای حفاظت از خود سپر می‌سازد، در برابر سختی‌ها و آزمایشات، می‌تواند استقامت و مقاومت نشان دهد؛ کسانی که در مقابل مشکلات صبر و استقامت داشته باشند، می‌توانند به مقام و شناختی با ارزش دست یابند، حتی اگر در ظاهر ساده و بی‌ادعا باشند.

برداشت: وقتی دل دچار غم و اندوه شود و اشک بریزد، درون آن بهشتی شکل می‌گیرد و با این گریه، یک چشمه زلال و مقدس به وجود می‌آید.

برداشت: برای مدت طولانی از دوری خود از محبوب و از دل و دیده‌ام فاصله نگیر، تا آنجا که سر زانوی تو، به خاطر شوق و یاد تو، به مانند آینه‌ای در روز قیامت جلوه‌گر شود.

برداشت: اگر کسی با دل‌های سنگی و سخت درآمیزد، مانند کسی که با تیغ آب و خون را در هم می‌آمیزد و به تشنگی می‌افتد، به خوبی و نیکی دست نمی‌یابد و در نهایت به نتیجه‌ای بد و ناخوشایند خواهد رسید.

برداشت: شمع در حال خاموش شدن است و زبان خود را از دست می‌دهد. صائب به خاطر این که در مکانی پر از تاریکی و سکوت است، دلتنگی و ناتوانی خود را بیان می‌کند. در اینجا، او آرزو دارد که توانایی بیان احساساتش را در چنین فضایی داشته باشد.