غزل شمارهٔ ۲۶۶۱

برداشت: کی دل غمگین با ناله و زاری به آرامش می‌رسد؟ به سختی می‌توان امید داشت که زخم‌های عمیق و دردناک به راحتی ترمیم شوند.

برداشت: گداهای عاشق که کمی از سختی‌های زندگی را تحمل کرده‌اند، به آرامی و به دور از نمایش، به دنبال دریافت محبت و عشق هستند. دل آنها به واسطه لبخندهای شیرین و پنهانی که دریافت می‌کنند، کم‌کم نرم و مهربان می‌شود.

برداشت: دل بی‌هدف و بی‌خود، به خوشی‌های عید خوشبین است، اما با این حال، انتظار می‌کشد که آیا می‌تواند مشکلاتش را با توانایی و تلاش خودش حل کند یا نه.

برداشت: افراد بدشانس، زمانی که دل‌های خسته و غمگین با یکدیگر پیوند می‌خورند، می‌توانند به شادی و سرزندگی دست یابند.

برداشت: چرخ به خاطر نگرانی از ناپاکی و فضولی، همیشه با احتیاط می‌چرخد. آیا ممکن است که میزبان بی‌ارزش گاهی به مهمان گرانقدر اجازه‌ی ورود دهد؟

برداشت: تو در دامان آلوده‌ای گیر کرده‌ای که باعث مانع شدن تو در زندان جسم شده است، وگرنه اگر آزاد شوی، می‌توانی به آسانی از دیوارها عبور کرده و به ماه کنعان برسید.

برداشت: برای حل مشکلاتی که در راه هستند، چاره‌ای جز تسلیم وجود ندارد. وقتی که آدمی از دیدن واقعیت‌ها ناتوان می‌شود و به حالت گیجی و حیرت درمی‌آید، از این حالت رها می‌شود.

برداشت: در دل و جان انسان، احساسات و علایق عمیق و قوی وجود دارد که ریشه‌دار و محکم هستند. اما آیا می‌توان از سختی‌ها و مشکلاتی که با آن‌ها روبرو هستیم به سادگی عبور کرد و از بند آن‌ها رها شد؟

برداشت: بی‌خبران از دنیای معنوی و حالت‌های روحی، در این خلوت جایتان ندارند. حالا غنچه‌ای که در خواب است، چگونه می‌تواند دلش از گلستان باز شود و به واقعیت بیدار شود؟

برداشت: هرچند که در دنیای پر از پیچیدگی‌ها و مشکلات، ممکن است نتوانیم به آسانی مسائل را حل کنیم، اما با آمدن باران و تغییرات طبیعی، از سختی‌ها و گره‌ها کاسته می‌شود و راه برای انسان‌های سرخوش و عاشق هموارتر می‌شود.

برداشت: دریاهای پر از گوهر، برای صائب بودن، تلخی و بدی را نمی‌پذیرند. همچنین، از ابروی نگهبان، نوار یا نشانه‌ای نمی‌تواند جدایی را به نمایش بگذارد.