غزل شمارهٔ ۲۶۵۳

برداشت: دستگاه نغمه‌ام از دامن هامون، یعنی از سرزمین زیبای هیرمند، به وجد آمده و زیبایی آن مانند چشم آهو، حالت و فضا را پر از شگفتی و هیجان کرده است. این احساس و زیبایی، مانند پرده‌ای، بر دل و روح مجنون تاثیر گذاشته و او را در عمق جنون و عشق غرق کرده است.

برداشت: گویی که زیبایی و درخشش شب در دل شب، بواسطه نور لب‌های زیبا و با رنگ میگون، بیشتر و بیشتر می‌شود.

برداشت: بسیاری از قوانین نمی‌توانند به درک عمیق یک حکیم کمک کنند، در حالی که حتی یک نکته کوچک می‌تواند به غنای دانشی بزرگ، مانند علم افلاطون، افزوده شود.

برداشت: گاهی ممکن است که یک خوشه‌ای از دانه‌های نیکو به سبب دانه‌ای فاسد نابود شود. درختانی که در خاکی خشک رشد می‌کنند، بیشتر تحت تأثیر صحبت افراد مغرور و دلسردکننده قرار می‌گیرند.

برداشت: فتنه روز قیامت به سرعت گسترش می‌یابد، همان‌طور که وقتی دو مصراع بلند می‌شود، توجه را جلب می‌کند و از آن قد زیبا و موزون، شدت می‌گیرد.

برداشت: از نیرنگ و تزویر آسمان غافل شدند و طمع‌ورزان برای روزی بیشتر از این کاسه‌ی وارونه، بیش از پیش افزوده گشتند.

برداشت: جای تعجب نیست که همه چیز حاصل از یک دانه است. اگر محبت و عشق ما از آن لکه گندمی رنگ بیشتر شود، همه این خرمن‌ها به دست آمده‌اند.

برداشت: راز آنچه که صائب در دل دارد، به صورت پنهان باقی مانده است. حالا این سوال مطرح است که چرا آن خط ظالم دوباره بر موضوعی دیگر پرده پوشی کرده است؟