غزل شمارهٔ ۲۶۵۲

برداشت: عشق من بر اثر نصیحت‌های دیگران شدت بیشتری پیدا کرد، مانند اینکه عشق مجنون با زنجیری به کعبه وصل شده، حلقه‌ای جدید بر آن افزوده شد.

برداشت: هر چه تلاش کردم و از خودم کم گذاشتم، به جسم ضعیفم اضافه شد. هر چه از انگیزه و شور من کاسته شد، به خاکستر و سردی دلم افزوده شد.

برداشت: بخت بد ما تنها به یک دلیل خاص نیست، بلکه آسمان نیز بر این مشکل ما اضافه کرده و مصیبت دیگری به آن وارد کرده است.

برداشت: مهربانی مانند آب در جریان زندگی، هنر را زنده می‌کند و موجب رشد و شکوفایی آن می‌شود. گرما و نور شعله، عطر خوش عنبر را بیشتر می‌کند و به آن زیبایی و تازگی می‌بخشد.

برداشت: جوهر و ذات حقیقت به زحمت و تلاش مشاطه‌گران وابسته نیست، زیرا دریا نمی‌تواند به کوشش آب به ارزش و گوهری بیفزاید.

برداشت: ای صائب، هنگامی که به صحرای قیامت می‌نگری، آتش شعله‌ها بر شدت و هیجان آن روز بزرگ می‌افزاید.