غزل شمارهٔ ۲۶۵۱

برداشت: هر جا که صحبت از شراب ارغوانی باشد، خضر، که نماد زندگی و جاودانگی است، از دهان خود آب حیات را جاری می‌کند.

برداشت: ناامیدی ما را به سویی می‌برد که شوق و اشتیاق‌مان با گذشته و چشم‌اندازهای تازه در تضاد است.

برداشت: هیچ کس در پی کاروان شوق نیست و آتش اشتیاق، جلوتر از خود کاروان در حرکت است.

برداشت: به دنبال هیچ دلیلی برای به تسخیر درآوردن تو نیستم، زیرا وقتی تو را می‌بینم، حسی عمیق و قوی در درونم بیدار می‌شود که انگار خونم در حال جریان است.

برداشت: کعبه وقتی که شب به لباس شب‌پوش در آمده، چه شکل و ظاهری دارد؟ زیرا شب‌ها کسی به آرامی به آنجا می‌رود.

برداشت: ذهنم درگیر یاد اوست و هر بار که به یاد روزهای جوانی می‌افتم، احساس او دوباره در دلم زنده می‌شود و از درونم خارج می‌شود.