غزل شمارهٔ ۲۶۴۸

برداشت: در باغ، وقتی که نسیم ملایم می‌وزد، درخت سرو مانند دزدان آرام و به آرامی از اطراف بیرون می‌آید.

برداشت: چشمی که بینا و آگاه است، درد و رنج زندگی را به خوبی می‌بیند. هر کسی که در این مسیر آسیب می‌بیند، از نگاه ما غم و درد او می‌ریزد.

برداشت: عشق به‌سوی معشوق حرکت می‌کند، و در این مسیر، مانند شتری که بیهوده و بی‌هدف به دنبال مجنون می‌افتد، دامن لیلی را رها می‌کند.

برداشت: در عشق، بی‌اجازه و بی‌احتیاط عمل نکنید، زیرا مانند آن است که آدم از بهشت به خاطر یک اشتباه بیرون رانده شد.

برداشت: هر کسی که صائب از شهر خارج می‌شود، آهوانش را در تیرگی چشم خود جای می‌دهد.