غزل شمارهٔ ۲۶۴۷

برداشت: وقتی چهره‌ات را از شراب بیرون می‌آوری، بوی گلستان به مشام می‌رسد. وقتی مشغول شوی، تاب و نشاط نخل در امان می‌ماند.

برداشت: تا زمانی که دانه در خاک پنهان است، روزی به آن نمی‌رسد و کسی به دنبال آن نمی‌رود، اما وقتی محصول برداشت می‌شود، همه به سراغ آن می‌آیند.

برداشت: خارج کردن غم از دل بسیار دشوار است، و همواره این‌گونه است که حتی کوچک‌ترین زخم نیز می‌تواند باعث اشک‌ریزش شود.

برداشت: چهره‌ی چمن به رنگی می‌زند که به فکر پرواز بال‌هاست و همچنان چشمی را به خود جلب می‌کند که فصل سرسبز باغ به پایان می‌رسد.

برداشت: چرا باید به خاکسار خود بیفتیم؟ نور ماه به سختی از روزنه‌ای به داخل می‌آید.

برداشت: ماه آرزو دارد که چهره‌اش با زیبایی او درخشان شود، در حالی که کرم شب‌تاب آسیب‌پذیر به جنگ شمع می‌رود.

برداشت: از حال صائب دور از آن مژگان چه می‌پرسی؟ دل مجروح او به مژگانش سوزن می‌زند.