غزل شمارهٔ ۲۶۴۵

برداشت: بدهکاران و ضعیفان از مجالس ما سرشار از خوشبختی و ثروت می‌شوند. ابرها نیز در اینجا تا نیمه در آب گوهر فرو می‌روند.

برداشت: چشم ما در روز قیامت به خاطر نعمت‌ها شکرگزاری خواهد کرد و خواب‌های شیرین ما به خاطر تلخی‌های زندگی، با شور و شوق به یاد می‌آید و این تجربیات تلخ، از بین می‌روند.

برداشت: دفعه‌ای که ما در دل عشق و حس تعلق غرق می‌شویم، دشوار است که بتوانیم آن را با صبر و شکیبایی ترکیب کنیم. در این اوضاع پرهرج‌ومرج و آشفتگی، قایق زندگی‌مان به آرامش و ثباتی می‌رسد که با ثبات لنگر همراه است.

برداشت: زمانی که تو پیراهن را باز کردی، زیبایی و جذابیت پیراهن یوسف به طور کامل از حسادت و رقابت دیگران متأثر می‌شود.

برداشت: من از مرغی که نامه می‌آورد، سپاسگزار نیستم؛ چون نامه‌ام به مانند رشته‌ای است که بر روی بال کبوتر پرواز می‌کند.

برداشت: در جایی که ما عشق و محبت را پراکنده کردیم، شمعی با شوق و اضطراب به دنبال باد سرد می‌دود.

برداشت: در زمان ما، دیگر معنای عمیق و پیچیده‌ای از سخنان صائب باقی نمانده است. قدرت و تیزی کلام ما مانند برقی است که به زلف‌های اصلی و زیبا نفوذ می‌کند.