غزل شمارهٔ ۲۶۴۲

برداشت: کیست که از دریای شور عشق، بر دشت زندگی گام بردارد؟ آنچه از چشمان اشک‌آلود ما بر چهره‌مان می‌ریزد.

برداشت: در سرزمین ما، عشق جایگاه و اعتباری خاص دارد. در اینجا، یوسف به گونه‌ای زندگی می‌کند که همیشه در دید زلیخا قرار دارد.

برداشت: با امید به وعده‌ای که در شب مقابل زلف او داریم، زمانه‌ای به سر آمده که روزها از زندگی ما می‌گذرد و ما متوجه آن نمی‌شویم.

برداشت: زمانی که تو رفتی، تمام نگرانی‌های عشق باعث شد که دل من به هزار جا پراکنده شود و در انتظار تو باشد تا دوباره در جمع ما حضور یابی.

برداشت: بیشتر ثروتمندان دنیا، پول خود را به افراد بخیل و پرتوقع می‌دهند و در واقع، این سرمایه‌گذاری هیچ نتیجه‌ای به همراه ندارد و تمام آن مثل آب در دریا می‌رود.

برداشت: در سرزمین هند، درختان سرو زیبا و بلند به رشد خود ادامه می‌دهند. این درختان باعث می‌شوند که آب به این باغ‌ها برسد و نوشیدنی خوشمزه و لذت‌بخش به نام صهبا در اینجا عرضه شود.

برداشت: چه کسی می‌تواند به چشم‌های گریان من نگاهی بیندازد؟ کسی که با رنگ حنایش، به من درد می‌دهد و یادگار تلخی از خود به جا می‌گذارد.